Infobesitas...Bliep
Persoonlijk
|
08 Maart 2010 | 00:02:10
Vroeger,
vroeger was het anders, rustiger, bedaagder, overzichtelijker, vooral dat
laatste omdat we nu omkomen in informatie, infobesitas wordt het al genoemd,
analoog aan obesitas (maar dan de digitale variant..). Toch zou ik niet in een
andere tijd als deze hebben willen opgroeien, je vrienden een muisklik of
sms-je van je vandaan, altijd, overal en als je even geen zin hebt sluit je
alles een paar dagen af, je mobieltje, je laptop, je pc, je hyves, facebook,
geen getwitter, geen msn, geen zooooooo 2008 weblog.. Je neemt dan maar op de
koop toe dat iedereen die je kent in de stress schiet omdat je niet bereikbaar
bent, o mijn god er zou toch niets met haar zijn gebeurd, nee ZIJ is even
offline, niet van de leg of zo. Duh.
Het wordt
je niet in dank afgenomen en toch doe ik het soms, bijvoorbeeld als ik me
voorbereid op een rol of een tekst moet leren, concentratie River, het is
zooooo belangrijk dat je je kan vereenzelvigen met degene die je speelt. Die
moet jij worden. Die ben jij, laat het stromen die woorden, gedachten, kruip in
de huid, eronder, nog meer River, toe je kan het en op dat moment bliept mijn
Nokia weer zijn blieperdebliepjes en ben ik weer in het land der wakkeren,
infobesitasland.
Zo komt er
niets van je terecht Riviertje, zo droog jij op. Uit die mobiel.
Maar ik ben
zo nieuwsgierig wie er allemaal mijn voicemail heeft afgeluisterd en
ingesproken...
Daar gaan
we weer......
Was ik maar
gewoon het Bloesemmeisje, soms verzucht ik dat letterlijk. Maar ik vergeet nooit
dat DIT MIJN TIJD IS!
Bloesem meisje
Persoonlijk
|
05 Maart 2010 | 12:30:39
Ik verlang zo naar een beetje zon.
De winter heeft te lang geduurd, ook nu in maart blijft het maar koud en is er weer kans op natte sneeuw, nog steeds moeten autoramen worden gekrabt en zie ik de bezoekers in de schouwburgen en toneelzalen in winterkleding in de zaal zitten.
Och, die koude kan ook inspireren, gezellig zijn, warmte in huis brengen, maar het is gewoon te lang.
Mijn lichaam en mijn geest verlangen slechts naar zonder jas naar buiten, de zon op mijn huid en de bloesem in de bomen. Men noemt mij een bloesem meisje, ontluikend in de lente.
Misschien ben ik meer een riviertje dat lentedauwdruppeltjes naar de zee wil brengen.
En weer zakt de zon langzaam achter de bomen en struiken en neemt weldra de schemer, het donker, het weer over.
Ben benieuwd met welke verhalen je nu weer thuiskomt, ik verlang naar je ogen, je geur, de warmte van je stem. We zullen samen een glas wijn drinken en ik zal je mijn verhalen van vandaag vertellen.
Het was een drukke dag, een afwisselende dag, maar ook een dag met momenten van bezinning.
En straks als we uitgepraat zijn en gestopt met woorden zal mijn adem dansen op je huid......
Private Universe
Persoonlijk
|
26 Februari 2010 | 13:10:39
I will run for shelter
endless summer lift the curse
it feels like nothing matters
in our private universe
it feels like nothing matters
in our private universe
Als de
avond valt en jij weer bij me thuisbent, op het moment dat ik net fris en
vrolijk klaarzit voor alles wat we gaan beleven, op dat moment, als avondvogels
landen in de tuin en hun lied zingen, op dat moment in ons Private Universe,
als geluk ons toelacht, op dat moment, mijn mond een kus vormend, mijn lippen
warm en vol verlangen, in dat moment wil ik altijd blijven.
Neem mijn
hand en leidt me naar die wereld waar we wegkruipen, samen.
Liefde is
zo mooi.
Ik weet zeker dat je veel aan mij denkt, elke dag een paar keer en op momenten dat je alleen bent nog meer, dan kruip ik onder je schedel en beroer die plekjes waar verlangen en genot zetelen en die plekjes geven signalen af via stofjes en je raakt geprikkeld en opgewonden en vol van mij.
Je sluit je ogen en droomt, je sluit ze en voelt, je sluit ze en ervaart, zachte aanrakingen en kriebeltjes. Kom niet aan met woorden dat ik je niets doe, dat je erboven staat van wat ik met je doe, jij bent zeer gevoelig en ik ook en dat weten we alletwee.
Voel maar.
Maar laat me wel helemaal toe hè, ik doe verschrikkelijk mijn best, hoewel, het gaat eigenlijk vanzelf en jij, jij hoeft alleen maar de handschoen op te pakken.
O, ik kan stoer zijn en stoer doen, ik kan hard zijn, niets zal je doen terugdenken aan dat kabbelende, bijna mystieke, oosterse riviertje wat ik zijn kan.
Ik kan een overrompelende vloedgolf zijn, een tsunami van gevoel en woorden die je overstroomt en je naar adem doet happen.
Maar later zal ik weer een rustiek stroompje zijn en niemand heeft ondertussen het zweet wat in mijn handen aanwezig was kunnen bemerken.
