Deze link verwijst naar de website/blog van Ivo Konings uit Vlaanderen die buiten een heleboel maatschappelijke functies ook kunstenaar is en foto's op prachtige wijze kan bewerken. Zo ook foto's van mij waarvan hij er een paar op zijn site heeft geplaatst. Nieuwsgierig, klik op de link.

Ivo, dankjewel!

 

Down by the river by the boats
Where everybody goes to be alone
Where you wont see any rising sun
Down to the river we will run

When by the water we drink to the dregs
Look at the stones on the river bed
I can tell from your eyes
You've never been by the Riverside

 

Tekst van Agnes Obel, song "Riverside"

 

Vond ik wel toepasselijk.

River

 

 

 

Won't you believe it
It's just my luck

 

Woorden van Nirvana, Kurt Cobain still alive, grunge, van voor mijn tijd maar levend.

Het nummer School van hun debuutplaat, niet wetende dat zij zelf later zo erg belangrijk zouden worden voor de ontwikkeling van de rockmuziek, grunge was t shirt en blokjeshemden, zij waren zo normaal, tot bleek dat drugs hen sloopte.

Eigenlijk is alleen Pearl Jam overgebleven, en Chris Cornell van Soundgarden en Audioslave, maar die maakt soms zeer foute muziek.

 

School doet denken aan onschuldige meisjesdromen op de higschool, aan samen pleziermaken toen ik jonger dan jong was en ontdekkend op alle terreinen. Ook seksueel, zeker ook seksueel.

Ik deed mijn eerste ervaringen op met iemand van mijn eigen geslacht maar koos er toch automatisch voor dat ik op mannen bleek te vallen, hoewel ik vaak teleurgesteld ben. Ik ben door een andere vrouw nog nooit teleurgesteld, althans, door iemand die mijn gevoel deelt. Ben ik dan bi seksueel? Ik denk het niet, ik denk dat ik uiteindelijk altijd voor mannen zal vallen, al had ik toen mijn langdurige relatie strandde vooral behoefte aan vrouwen om me heen.

Het voelt allemaal wat dubbel, want de beste diepste contacten heb ik met vrouwen, maar opgewonden word ik vooral voor een man die mij uiteindelijk kan bieden wat ik verlang.

 

 

Down to earth, zomaar schoten de lyrics van Justin Biebers liedje door mijn hoofd: 'So it's up to you and it's up to me. That we meet in the middle on our way back down to Earth
Down to Earth, down to Earth. On our way back down to Earth', echt wel toepasselijk, hoewel ik niets maar dan ook niets met Justin Bieber heb, deze woorden waren zo toepasselijk, gisteren.

 

Nu ik terug ben was het tijd om eens lekker lang bij te praten met D., mijn allerliefste vriendin en huisgenote, en hoewel ze erg druk is met haar masterstudie kon ik haar verleiden tot het lekker lang zitten op een verwarmd terras. D. is een meisje waar iedere man en menige vrouw naar omkijkt. Ze is op een zeer natural way buitengewoon prachtig. Anders kan ik het niet zeggen en combineert daarbij alledaagsheid met iets zeer mysterieus, kortom, ik kan me wel in de gedachten verplaatsen van de jongen die langsfietste, toevallig naar het terras keek en toen pas echt keek en vervolgens met fiets en al tegen een prullenbak knalde en op de grond viel, down to earth als het ware.(zonder al te veel letsel hoor, echt, heb het van een afstandje, dat wel, gecontroleerd, hij stond op, fietste verder met een zeer rood hoofd en toch een beetje lachend.)

 

Het zal zeker niet de eerste keer zijn dat zoiets gebeurde en ook zeker niet origineel of uniek maar D. en ik schoten zo verschrikkelijk in de lach, echt zo'n slappe lach die je kent uit je schooltijd en maandenlang gemis kwam als in één klap ook  Down to earth.

 

Ik weet het, allemaal zeer marginaal en gewoon en toch was het moment voor ons uniek, maar of ik dat in woorden kan vatten, ik geloof het niet nu ik het teruglees.

 

River.